Galiza Hoje Fotografias: República

En "laSexta" onte pasarom unha recreación de como poderia ser Espanha se non triunfara o golpe de estado fascista.
Non o puiden ver mas pareceu-me unha boa idea. No trailer comproba-se que hai todo un trabalho de edición de vídeo, borrando coroas e pintando en morado unha das bandas da bandeira.

Tal vez o poida ver este documentário algum dia na canle "Sci-fi".

Falando en sério, este ano, como todos por estas datas, tirei da minha bandeira tricolor para conmemorar o que puido ser e non foi. Ata en catro ocasións preguntarom-me o que significaba. Decepcionante.

Resenha de "laSexta":
"Viva la República", un documental de ficción que recrea la Historia de España a partir de una supuesta victoria de los republicanos en la Guerra Civil.

El universo de ficción que de este documental producido por Mercuri, es una ucronía histórica, una reconstrucción basada en acontecimientos no sucedidos, pero que habrían podido suceder.

La trama del documental se enhebra con el hilo argumental de una periodista, Mamen Mendizábal, que recoge información de la Historia de España desde la victoria republicana en la Guerra Civil hasta nuestros días. Mendizábal se entrevista con conocidos historiadores y periodistas que le explican cómo fueron los hechos. Los historiadores Gabriel Cardona, también asesor del documental, y Paul Preston; el periodista Fernando Ónega; Giles Tremlett, corresponsal de The Guardian en Madrid; y Román Gubern, crítico de cine.

Viva la República comenzará con imágenes de Federico Trillo en la Plaza de Colón, en la que se iza la bandera republicana y suena el Himno de Riego, en la conmemoración del 70º aniversario del advenimiento de la República. Viviremos la participación de España en la II Guerra Mundial como parte del bando aliado, lo que provocó la entrada de las tropas alemanas en la península y el establecimiento de un nuevo frente.
Una vez acabada la II Guerra Mundial, España se convierte en miembro fundador de las Naciones Unidas, ingresa en la OTAN, se beneficia del Plan Marshall y celebra unas elecciones constituyentes, tras las que se proclama la III República española. Como consecuencia de todo ello, comienza el despegue económico de España y su integración en Europa.

En definitiva, el documental no es más que un juego, un juego con la historia de hechos que no ocurrieron y que lo que se pretende es entender un poco mejor nuestro pasado más reciente, sin ánimo de ofender ni a personas ni a instituciones.

Outro fragmento do programa

A existência da monarquia converte-nos em vasalhos. Establece diferentes grados de cidadania, diferentes dereitos baseados no nacemento, outorgados por herdar un apelido.
Constitúe umha violación do principio mais básico de igualdade.

Galicia Hoje amanhã: 14 de Abril

MANIFESTO
O 14 de abril de 1931, España tivo unha oportunidade. A proclamación da II República Española encarnou o soño dun país capaz de ser mellor que si mesmo, e reuniu nun só esforzo a todos os españois que aspiraban a un porvir de democracia e de modernidade, de liberdade e de xustiza, de educación e de progreso, de igualdade e de dereitos universais para todos os seus concidadáns. Hoxe, setenta e cinco anos despois, os asinantes deste manifesto evocamos aquel espírito con orgullo, con modestia e con gratitude, e reivindicamos como propios os valores do republicanismo español, que seguen vixentes como símbolos dun país mellor, máis libre e máis xusto.

Fronte ao colosal impulso modernizador e democratizador que acometeron as institucións republicanas -sempre coa desleal oposición de quen creran, e seguen crendo, que este país é da súa exclusiva propiedade-, aínda se nos segue intentando convencer de que a II República foi un belo propósito condenado ao fracaso desde antes de nacer polos seus propios erros e carencias. Os asinantes deste manifesto rexeitamos radicalmente esta interpretación, que só pretende absolver ao xeneral Franco da responsabilidade do golpe de estado que interrompeu a legalidade constitucional e democrática dunha república sostida pola vontade maioritaria do pobo español, coas tráxicas consecuencias que todos coñecemos. E esiximos que as institucións da actual democracia española rompan de xeito definitivo os lazos que a seguen unindo -desde os rueiros dos municipios até os contidos dos libros de texto- cun estado ilexítimo, que xurdiu dunha agresión feroz contra os seus propios cidadáns e sostívose no poder durante trinta e sete anos mediante o abuso sistemático e indiscriminado dos sinistros recursos que caracterizan a pervivencia dos réximes totalitarios. Logo de trinta anos de democracia, resulta vergonzoso ter que recordar aínda onde estaba a lei e onde estivo o delito. A estas alturas, é intolerable, e moi perigoso para a saúde moral e política do noso país, que aínda se pretenda equiparar ao goberno lexítimo dunha nación democrática coa facción militar que se sublevou contra o estado ao que, polo seu honor, xurara defender, e cuxa vitoria só foi posible grazas á axuda dos réximes fascista e nazi que preparaban unha invasión de Europa que acabaría provocando unha guerra mundial e, aínda máis decisivamente, grazas á culpable indiferenza das democracias occidentais, que, antes de converterse en vítimas das mesmas potencias en cuxas mans abandonaran a España, elixiron parapetarse tralo hipócrita simulacro de neutralidade que representou o comité de Non Intervención de Londres.

O 14 de abril de 1931, España tivo unha oportunidade, e os españois aproveitárona. Pese á brevedade da súa vida, a II República desenvolveu en múltiples campos da vida pública un labor inxente, que asombrou ao mundo e situou ao noso país na vanguarda social e cultural. Entre os seus logros, bastaría citar a reforma agraria, o sufraxio feminino, os avances en materia lexislativa de toda índole, a separación efectiva de poderes, as constantes e modernísimas iniciativas destinadas a difundir a cultura até nas comarcas máis remotas, o decidido impulso da investigación científica ou o frorecimento exemplar non só da educación, senón tamén da asistencia sanitaria pública, para demostrar que aquel belo propósito xerou belísimas realidades, que serían capaces de cambiar a vida dun pobo condenado á pobreza, a submisión e a ignorancia polos mesmos poderes -os grandes propietarios, a facción máis reaccionaria do Exército e a xerarquía da Igrexa Católica- que se apresuraron a mutilalo de toda esperanza.

A República dotou aos sectores máis débiles e desprotexidos da sociedade de entón, as mulleres e os nenos, dun estatuto xurídico privilexiado na súa época. O retroceso foi tan brutal, que o cambio de réxime supuxo para elas, para eles, a perda de todo dereito e a súa consagración como subciudadans dependentes da boa vontade dos cabezas das súas respectivas familias. A República apostou pola defensa dos espazos públicos como escenario fundamental da vida española, asumindo a necesidade de equiparar as condicións de vida das poboacións rurais e urbanas, e desenvolvendo políticas de igualdade non só entre os individuos, senón tamén entre as rexións máis e menos prósperas. O retroceso foi tan brutal, que o cambio de réxime consolidou as desigualdades históricas tanto individuais como colectivas, e abandonou a promoción dos servizos públicos para crear un déficit que nalgúns sectores, como a educación primaria e secundaria, seguimos padecendo aínda. A República fomentou o auxe da cultura española en todos os terreos da creación artística e da investigación científica, o debate intelectual e a vida universitaria, até o punto de que o seu nome e o seu destino estarán unidos para sempre á memoria do máximo esplendor cultural do que gozou o noso país en éraa moderna. O retroceso foi tan brutal, que o cambio de réxime supuxo a perda máis tráxica que, á súa vez, soportou nunca a cultura española, o exilio masivo dos mellores, que deixaron as aulas e os laboratorios, os talleres e as redaccións, as editoriais e os museos, a autoridade e o prestixio intelectual do noso país, en mans dunha improvisada colleita de oportunistas e segundons, que reduciron a vida cultural española a unha lamentable manifestación de mediocres escuridades.

Hoxe, setenta e cinco anos despois, os asinantes deste manifesto non queremos seguir lamentando a triste brutalidade daquel retroceso, senón celebrar a emocionante calidade dos logros que lle precederon, e agradecer a ambición, a coraxe, o talento e a entrega dunha xeración de españois que creu en nós ao crer no futuro do seu país. Reivindicar a súa memoria é crer no noso propio futuro, que será proporcionalmente mellor, máis libre, máis xusto, máis feliz, na medida en que sexamos capaces de estar á altura da tradición republicana que herdamos. Por unha España verdadeiramente moderna, laica, culta, igualitaria, pola súa definitiva normalización democrática, e polo progreso harmónico do benestar de todos os seus cidadáns, hoxe, setenta e cinco anos despois, queremos celebrar o 14 de abril de 1931, e propoñer que esta data se celebre en diante como un recoñecemento oficial a todos os cidadáns españois que loitaron activamente pola liberdade, a xustiza e a igualdade, valores comúns que teñen que seguir orientando a construción democrática da sociedade española.

Abril 2006

http://www.memoriadelfuturo.org/manifiesto.html

Asinar en: http://www.memoriadelfuturo.org/firmas/portada.php